۱. برای انتخاب شخصیت سال مجله ی معتبر تایم لطفا به این سایت برید و رای خودتون را به جنبش مردمی ایران بدید کافیه که با ماوس خودتون  آن دکمه ی رای را به سمت راست تا عدد 100 بکشید

به این آدرس برید و رای بدید

۲.می تونین آلبوم شاهین نجفی رو از اینجا دانلود کنید

من یه درد مشترکم فریاد کن منو  دیوار و بشکن و بیرون بزن از این تنو رها شو رها شو تو وسعت دنیا رها شو  با هر رنگ پوستی و زبونی هم صدا شو واسه روزی که تمومه زندونا ویرون شن   و چشم مادرا واسه بچه ها گریون نشن و روح قشنگ هیچ زنی لگدمال نشه  غیرت پر معنی مردها پایمال نشه و هیچ سری بالا دار نره واسه عقیدش  زنی از ترس خونواده نسوزه تو آتش روزی که زندگی هیچ کسی تفتیش نشه  ملاک اعتقاد و ایمان تسبیح و ریش نشه روزی که آزادی تو خیابون همه برابر  زن و مرد کوچیک و بزرگ خواهر و برادر روزی که همه جا توی صلح و آزادیه قدم به قدم باغ و درخت و آبادیه لحظه ای که شاید دوباره انسان معنی بشه  تموم این حرفای قشنگ عینی بشه

۳.وبلاگ آقای ریاضی (شراب کهنه)رو پشنهاد می کنم که هر روز به روز می شه و مسائل سیاسی و اجتماعی را به صورت داستان و طنز و ..  نقد می کنه.

ـمن یکی می گم صد سال سیاه اخلاقی نباشه  وقتی می خوام یه غلام سیاه بدزدم یا هندونه یا کتاب مدرسه ی کلیسا.راه دزدیدنش برام  هیچ فرقی نمی کنه می خوام بدزدم. من غلام سیاهمو می خوام من هندونه مو می خوام من کتابمو می خوام.اگر کلنگ بیشتر راه دستم بود خوب اون غلام سیاه یا اون هندونه یا اون کتاب رو با کلنگ در می آرم.به من چه که مراجع چی گفته ن گور بابای همه شونم کرده.

 از کتاب" سرگذشت هکلبری فین"

 عادت کردی به داشتن چیز تو زندگی ت!بدون چیز معنی نداری! چیز  روز تو رو پر می کنه! چیز یه جور وسیله ست صرفن به دلیل شکل دادن به زندگی ت مهمه!مثل موبایل ت که یه روز ساده دوست داری بعد دلت رو می زنه نقطه ی مقابلش رو انتخاب می کنی!خیلی راحتم نمی اندازیش دور!با فاصله ی خیلی زیاد پرتش می کنی که صدای خورد خورد شدنش رو بشنوی و لذت ببری! تا مطمئن بشی این  صدای تو نبود و تو همیشه برنده ای!

هر شب ستاره‌یی به زمین می‌کشند
و این آسمان غم‌زده غرق ستاره‌ها است

سلام رفیق، چه‌گونه تجسم‌ات کنم؟ به کدام جرم تصورت کنم؟  جوانکی نحیف بر فراز چوبه‌ی دار که به شکفتن غنچه‌ی خورشید لب‌خند می‌زند؟ یا کودکی پابرهنه از رنج‌دیده‌گان پایین شهر که می‌خواست مژ‌ده‌ی نان باشد برای سفره‌های خالی از نان مردم‌اش.

چه‌گونه تجسم‌ات کنم؟ نوجوانی از جنس آزاد چشیده‌گان بالای شهر که الف‌بای رنج و مظلومیت، درس مکتب و مدرسه و زنده‌گی‌شان  است. راستی فراموش کردم؛ شهر من و تو پایین و بالا ندارد، چهار سوی آن رنج و درد است.
بگو رفیق بگو...
می خواهم تصورت کنم. در هیات «سیامند» که رخت عروسی به تن کرد تا به حنابندان عروس آزادی برود.
چه‌گونه؟ چه‌گونه تصورت کنم؟ در پوشش جوانی که راه شاهو را پیش گرفته تا از لابه‌لای جنگل‌های سوخته‌ی بلوط به کاروانی برسد که مقصدش سرزمین آفتاب است؟ ولی هیچ‌کدام از این‌ها که جرم نیست، اما می‌دانم «تعلق به این خلق تلخ است و گریز از آن‌ها نامردی»....

و تو به گریز و نامردمی کردن «نه» گفتی و سر به دار سپردی تا راست قامت بمانی.
رفیق آسوده بخواب...
 که مرگ ستاره نوید بخش طلوع خورشید است و تعبیر خواب چوبه‌ی داری  که هر شب در سرزمین‌مان خواب مرگ می‌بیند، تولد کودکی است بر دامنه‌ی زاگرس که برای عصیان و یاغی شدن به دنیا می‌آید.
آرام و غریبانه تن‌ات را به خواب بسپار و با زهدان زمین بوسه ببند برای فردای رویش و رستن.
بدون لالایی مادر، بدون  بدرقه‌ی خواهر و بدون اشک پدر آرام بگیر در خاک سرزمینی که ابراهیم‌ها، نادرها و کیومرث‌ها را به امانت نگه داشته است.
فقط رفیق بگو... بگو می‌خواهم بشنوم چه بر زبان‌ات چرخید آن‌گاه که صدای پا و درد به هم می‌آمیخت؟ می‌خواهم یاد بگیرم کدام شعر، کدام سرود، کدام آواز کدام اسم را به زبان بیاورم که زانوی‌ام نلرزد. بگو می‌خواهم بدانم، که دل‌ام نلرزد آن‌گاه که به پشت سر می‌نگرم...
سفرت به خیر رفیق
 

 فرزاد کمانگر ـزندان اوین

می شه گفت این روز ها کسی نیست!کتاب می خونم.میام اینترنت!میرم دانشگاه !و این چرخه تکرار می شه

خواستم  مثل همیشه یه سری غر تحویل تون بدم گفتم بی خیال !آخه می شه سرشار از فجایع زندگی کرد و گفت من بسیار خوشبختم؟!

اصولن هم جوابم این ِ که "چشم ها را باید شست"

بله!گویا هستم!

من به چشمهای بی‌قرار تو قول می‌دهم:

ریشه‌های ما به آب

شاخه‌های ما به آفتاب

                           می‌رسد

ما دوباره سبز می‌شویم.

ما روزی اسم کوچه ها رو  به اسم پدرهای تو میذاریم!روزی که بچه هامون برای رسیدن به حق شون گلوله طرفشون نمی گیرند ! براشون از نداها  و سهراب  ها  میگیم!  ما روزی که ایران رو سبز و آزاد ببینیم!  قتل عام شدن برزگرها رو فراموش نمی کنیم وافتخار می کنیم که سکوت و قایم شدن پشت روزمرگی ها  و گم شدن تو زندگی راه و رسم شما نبود. 

با همه ی پوچی هیچ وقت به خودکشی فکر نکردم.وقتی میگی بیا شیر گاز رو باز بزاریم و بعد بخوابیم یه لحظه وسوسه می شم!خودکشی یه که هیچ وقتی رو صرف نکرده!لحظه ای!مرگ آدما هم مثل زندگی شونه!زخم هایی که مثل خوره در انزوا روح هدایت را می خورند!ولی چقدر ما نبودیم !

من و تو کم بودیم    خشک و پژمرده تا روی زمین خم بودیم

من و تو کم گفتیم     مثل هذیان دم مرگ از آغاز چنین درهم و برهم گفتیم

من و تو کم دیدیم     بی سبب از پاییز جای میلاد اقاقی ها را پرسیدیم

من و تو کم چیدیم    وقت گل دادن عشق روی دار قالی بی سبب حتی  پرتاب گل سرخی را ترسیدیم

من و تو کم خواندیم   من و تو ساده ترین شکل سرودن را در معبر باد با دهانی بسته وا ماندیم 

یاد فرهاد بزرگ هم گرامی!

-من می ترسم پس هستم!

    -روزها می گذرن دریغ از یک عدد کتاب یک عدد فیلم یک عدد ...یک عدد ... یک عدد...س...ق..و...ط

    - باز هم بی خوابی  من و خیال و تنهایی به اضافه ی صدای بارون!

    "تا کجا من اومدم؟

    چه طوری برگردم؟

   چه دراز سایه م!

    چه کبود پاهام!

   من کجا خوابم برد؟

   یه چیزی دستم بود

   کجا از دستم رفت؟"

دلم وطن می خواد منظورم از وطن خاکی که متولدش باشی یا جایی که بهش مالکیتی داشته باشی نیست جایی که احساس آرامش کنی.جایی که زندگی کنی نه برده گی

خودمم نمی دونم معنای این همه سکوت چیه؟!!